خلوت یک شاعر

باور كنيد مرا، اين منم هنوز    

                             اين من كه گمشده درسال وماه وروز

باور كنيد، منم تك سوارنور   

                             خواهم سفركنم به كجا جاي دور دور

باوركنيد  بياييد  بنگريد       

                              قلبي شكسته از اين ساده نگذريد

شك نيست دل شده قرباني كسي

                              بيچاره كاش بداني كه بي كسي

در اين زمانه خريدار عشق كيست

                             جز يك دو عاشق دلداده نيست نيست

باور نكرده كسي عشق راهنوز

                            اي بيدلان گمشده در سال وماه وروز

اينجاگرفت دل كه دلي ياراونبود

                            دلداده بود دلي كه وفاكاراونبود

مردم گرفته اندبه بازي دل مرا 

                           هي سنگ ميزنندبه قلبم چرا چرا

باوركنيدكه دل خانه غم است

                           ازبي وفايي وغم پشتها خم است

باور كنيد بياييد بنگريد     

                           قلبي شكسته از اين ساده نگذريد .

امشب به خیالم بود آیی به سرای دل

با معجزه عشقت از بین بری مشکل

امشب به خیالم بود یک لحظه تو را بینم

از باغ دلت یک گل از مهر و وفا چینم

در خاطرم این بوده در خاطر تو باشم

عقل و خرد از من خواست دیوانه تو باشم

درد من بی پروا ،پروای تو از عشق است

هم درد مرا درمان دانی فقط از عشق است

تا خیره سری ای دل بر باد سرم را داد

عشق آمد و سرمستی شوری به سر ما داد

ناکرده خطا من را زندانی محبس کرد

از بهر رها بودن عشق تو مرا بس کرد

عاشق شدن ما هم افسانه افسون شد

این قلب پریشانم با یاد تو مجنون شد

به نام خدای مهربان

تكرار خويشيم ،ما در بلور آب    

                          بگرفته پاي ما ،زنجير سخت خواب

بهر سفر ز خويش، مركب نداشتيم  

                          صد بغض و كينه را،بر دل نگاشتيم

تاريك بود راه، ما كور بي چراغ       

                          مانديم در مسیر ،مُردیم از فراق

با ما غريبه بود، صبح سپيد تن       

                          كرديم جامه اي،همرنگ شب به تن

مستي بهانه شد، تا مست بنگريم     

                           در قاب آينه، از جنس ديگريم.

به نام او وبه ياد او

براي قلب تنهاي من، صداي قدمهايت ، بهترين ترانه است

اي زيباي وصف نشدني

بيا يك شب مهمان دلم باش، تا عاشقي را بياموزي، ازمن كه عاشقم

از من كه لحظه هايم را با خيال بودنت پر ميكنم

من كه بي تو مي ميرم

عاشقم وغم عشق سهم من است .

به نام هستي بخش

ما را غم است، مونس شبهاي انتظار

                         از ياد برده كوير دلم،صداي بهار

 گم گشت،پرتو خورشيد آسمان       

                           در هاله اي ز ابر، در شب تار

هر روز بوده در پي فرداي روشني      

                        غافل كه ميشود،اين روزهاتكرار

درشاهراه حادثه مدفون زغم شديم   

                         ازدست دل كه به عشق توشددچار

لبريز اشك، دو چشمان عاشقم       

                          از اينكه باز، تو عشق مرا كني انكار

درحركتيم هردوي مادرمسيرعشق    

                           من ميروم پياده وتو، ميروي سوار

جامانده نقش تو چون سايه روي دل  

                           بنشسته ام هنوز،به راهت به انتظار

در امتدادعمر،گره خورده چشم من    

                               به قايق زمان فرورفته در غبار.

                                             زهراعلي نيا

به نام او كه زيباست وزيبايي را دوست دارد

شبي ديگر است ،شبي كه ماه دارد،شبي كه ستاره دارد

همچون شبهاي پيش،ولي دل حسّ ديگري دارد

گويي شب نيست   گويي روز است وماه،خورشيد

آري    روزي آفتابي در تجسّم روشن خيال

روزي به وسعت دنيا      روزي به وسعت زندگي

روزي به وسعت عشق    روزي به وسعت دل

چه خيالي      چه تجسّمي      چه بودني

بودن يا نبودن !هميشه مسأله اين بوده

ولي براي من فرقي ندارد   بودن با نبودن

كه با تو هستم   وبي تو نيستم     ونبوده ام ونخواهم بود

وبا تو  ، حتّي اندكي خيال تو    هستم تا هميشه !........

به نام خدا

دوباره با شروع صبح، پي انديشه هاي خفته ديروز مي گردم

پي بودن ،پي رفتن ،پي آغاز فصلي تازه از رويا

وپيوند مي دهم دل را به فرداها

براي جستجوي نقش بي نقشي

براي گفتن صد حرف بي حرفي

......

نبايد رفت ،نبايد خفت

نبايد همسفرشد با دل سنگي ،نبايد شد رفيق هر دل رنگي

نبايد گفت راز دل، به ديواري كه دارد موش

نبايد گفت غمها را، به قابي كه ندارد گوش

نبايد ديد آنجايي، كه بايد چشم جان را بست

نبايد ماند در آنجا، كه بايد رخت را بربست

نبايد غرق در پژواك كوهي شد ،كه هرگز دست فرهادي ،

نزد بر تاروپود خفته اش تيشه

نبايد بست اميد دل ،به نخلي بي بن وريشه

نبايد رد شد امشب ،از پل چوبي ،كه مارا مي برد فردا،

به سمت شهر ناكامي

نبايد رفت هرگز به ،ديار بي سرانجامي

......

اسيريم ما،اسير دست طوفان غم واندوه ،اسير بودن ورفتن

اسير سرنوشتي كه ،پر از تكرار بي حرفي است

اسيرمردمان خفته درقابي ،كه تنهادردآنها، درد بيدردي است

.....

به بازاررياديروزمي كردند ،حراج صورتكهايي  بنفش وسبزو

سرخابي ،   براي لحظه اي بردم ،فرو دستان خود در جيب ،

كه گيرم صورتي آبي

دلم را خوش نيامد زين عمل گفتا ،كه شايدتو،به وقت آمدن ديگر،

مرا نشناسي اي جانا

دلم مي گفت حقيقت را ،چراكه آدمي بايد، تمام لحظه ها هرحال

يكي باشد دل وجانش ، ونگذارد بدزدد ديو نفسش روح ايمانش

.....

دلم تنگ است،خيال بودنت با قلب دمساز است،

هواي ديده طوفانيست،  دو پايم در گل ولاي است

زمژگانم دو بحر كاغذي جاريست

مرو با قايقت دريا، كه بغضي سردبه شدّت مي فشارد،

قلب دريا را      دو چشم آسمان خيس است

زمين كاوشگر درد است      تمام واژه ها سرد است

بباراي ابربارانت،زمين تشنه چشمانش، به سمت آسمان بازاست .